برادر شهیدم

انگار همین دیروز بود که چفیه ات را برگردن انداختی وبا لحن مهربان همیشگی ات گفتی))برایم دعا کن!)). من صورتم را در میان دستانم پنهان کردم تا اشکهایم را نبینی،ولی صدای هق هق گریه ام با تو صحبت می کرد واز جدایی و بی وفایی حکایت داشت. نه اینکه تو بی وفا بودی! نه! وقتی فکرش را می کردم که شاید دیگر نتوانم ببینم چگونه در شبهای جمعه صدای دلنشینت واژه های کمیل را تکرار می کند، دلم می گرفت و نا خوداگاه به یاد بی وفایی می افتادم.هنوز هم صدایت را می شنوم که مرا نصیحت می کردی. هنوز هم به خاطر دارم که صدای قرآن خواندنت در سحرگاهان، بخشی از زندگیم شده بود.ولی آن روز وقتی پلاک تورا در دستان دوست بسیجی ات دیدم، باور نکردم که مارا ترک کرده باشی. باور نکردم که ما را با یک دنیا غم و تنهایی بگذاری و بروی. مادر با شنیدن این خبر تا چند روز دیوانه وار به این سو و آن سو می رفت و می گفت:((جوانم کجاست؟)) می دانم که تو همه اینها را دیدی. نیازی نبود تا برایت بگویم، اما خاطرت که هست، من همیشه عادت کرده ام با تو درد دل کنم. فقط یک شب به خوابم آمدی و حالم را پرسیدی و گفتی))گریه نکن خواهر! جایم خوب است! به مادر دلداری بده!)) برادرم! یاد تو وحرف های دلنشینت، آرام بخش دل مادر و من وهمه ماست. سفارش آخرینت که درباره حجاب بود و از من خواستی با حجاب وپاکدامنی ام وارث خوبی برای خون پاک تو ودیگر شهیدان باشم.

برادر عزیزم، برادر شهیدم! من تا آنجا که در توانم بود و هست، به سفارش تو عمل کردم و خواهم کرد اما افسوس که هر روز در کوچه و خیابان شاهد بد حجابی و سهل انگاری دیگر زنان و دختران هستم و بغض سنگینی راه گلویم را می بندد. هر لحظه چهره خدایی تو و دوستانت را در نظر می آورم که چه معصومانه و پر امید به دیدار خداوند رفتید. امید به اینکه ثمره این خون ها زنده ماندن دین خدا و عمل به دستورات قرآن خواهد شد. حال چه بگویم برادرم؟ چه بگویم؟ خودت گفتی دیگر برایت گریه نکنم، ولی اگر گریه نکنم و غم درونم را با اشک بیرون نریزم، حتما دق می کنم. برادر جان! اگر ناراحت نمی شوی، همین یکبار ، فقط همین یکبار عقده های دلم را خالی کنم و باز هم به یاد روزهای خوش زندگیمان در سکوت غروب اشک بریزم.حالا من به تو می گویم :برایم دعاکن برادر! برای من ... وهمه دختران سرزمینمان!

علی بسیار پركار و خستگی ناپذیر بود. در عین حال متواضع و فروتن. ساده زندگی می كرد و در بند مسائل مادی نبود . لبخندی كه همیشه بر گوشه لب داشت، به آسانی خستگی او را در پشت خود پنهان می كرد. خٌلق  و خوی او ، با دوستان ، خانواده ، اقوام و با مردم كوچه و بازار بسیار متین بود. هر چند او بیشتر وقت خود را صرف بچه های بسیج می كرد ، ولی وقتی به خانه می آمد بر خوردش با اهل خانه به گونه ای بود كه ما فراموش می كردیم كه مدتها تنها بوده ایم.                                                                                   

«قسمتی از نوشته ی همسر ارجمند آن مرحوم»

در پی طرح تحول آمادگی دفاعی در آموزشگاه های متوسطه که با توافق سپاه پاسداران و وزارت آموزش و پروش به مرحله اجرا رسیده است کلیه دانش آموزان مقطع دوم متوسطه در طول سال تحصیلی به مناطق جنگی جنوب اعزام می شوند.  دانش آموزان شهر درچه نیز همچون دیگر دانش آموزان ازمناطق جنگی جنوب بازدید خواهند نمود. اولین گروه اعزامی شامل پسران دوم دبیرستان می باشد در تاریخ 25/7/90 راهی سرزمین نور شدنددر این اردو که 3 روز به طول انجامید دانش آموزان با دیدار از مناطق جنگی با دلاور مردی های های رزمندگان آشنا شدند. گروه بعدی که شامل خواهران دانش آموز می باشد دی و بهمن ماه راهی سرزمین های نور می شوند.